Eftir smá umhugsun:

Nýtt blogg: http://vigdiseva.blog.is

Sjáumst!

Takk fyrir mig

Okibæææææ

Sporðdreki (24.okt-21.nóv) - Ársspá 2006
 - Þrautseigur
- Dulrænn
- Ástríðufullu

Mars hefur umtalsverð áhrif á stjörnu þína árið framundan á tilfinningasviðinu. Áhrifastjarna þessi sýnir athafnasemi þína með eindæmum öfluga þegar vorar. Þú þarft hinsvegar að læra að þekkja þig sjálfa/n út í ystu æsar og mátt ekki vænta of mikils af fólkinu sem þú elskar. Það er engu líkara en að í þér búi ævarandi eldur sem heldur þér stöðugt vakandi fyrir dásemdum lífsins. Þú þráir frelsið og að lifa óheft/ur.

Áttunda stjörnumerkið þitt er stöðugt vatn og það segir til um ástarhita, styrk sem þú þarft reyndar að stýra vandlega og ekki síður ákveðni þína. Stöðugi hluti þinn veitir þér þrautseigju.

Einnig er þér stjórnað af Plútó en eins og þú veist er hverju merki stjórnað af plánetum og áhrifum hennar og það er sérstaklega skoðað hjá okkur þegar árið framundan er tekið fyrir. Plútó ræður mestu í lífi sporðdrekans þegar sumarið gengur í garð (maílok). Sterk afstaða Plútós til þín eflir dulsæi þitt svokallað en dulræna hliðin þín fær þig til að sjá hulinn tilgang í hverjum harmleik ef svo má að orði komast.

Í byrjun árs blæst þú á rök. Þú átt það til að fara út í öfgar þegar ástin er annars vegar fyrstu þrjá mánuði ársins. Hér er auðlesið að þú hefur hlið, sem kemur fram í febrúar - marslok, sem er áberandi hungruð og sterk. Sú hlið virðist einnig vera áráttugjörn, ráðrík og eigingjörn. Marsfólk er ákveðið en í þessu tilfelli birtist drekinn skynhneigður, flókinn og í dálitlum vandræðum með tilfinningar sínar. Þú hugar árið 2006 að því fyrir hvað þú stendur og hvert hlutverk þitt er í þessu lífi og það er góður kostur því þá ertu að læra og leitast við að þroskast í rétta átt. Þú upplifir þína eðlislægu þrá svokallaða mjög sterkt og hún er dásamleg. Þú horfir á allt með kærleik og hlustar þegar þú ert róleg/ur og í góðu jafnvægi árið framundan. Sérhvert andartak í lífi þínu er verkefni þitt. En sá sem fer ótroðnar slóðir eins og sporðdrekinn á ekki endilega auðvelda daga. Hvort sem þú verður mikill leiðtogi þetta ár eða ekki þá birtist þú einmana. Því þú átt það til að vera á undan þinni samtíð og breytist líka svo ört að aðrir eiga stundum erfitt með að halda í við þig.

Þegar vetur konungur gengur í garð koma fram breytingar á lífsstíl þínum: einhverskonar endurfæðing eða áherslubreytingar sem hefjast innra með þér og þú tileinkar þér með réttu hugarfari. Hjarta þitt leiðir þig í rétta átt. Hér á sér stað vöxtur og góð upplifun.

-Tekið af spamadur.is

Sammála?

Ég elska vinnuna mína. punktur.

Ég fór í Kringluna í hádeginu til að fá mér að borða, sem er kannski ekki frásögu færandi, en á meðan ég labbaði frá einum enda í annan heyrði ég mismunandi lög glymja frá mismunandi búðum. Þegar ég var komin að Leonard var ég gráti næst. Lögin virtust hafa sameinast í því að minna mig á marga sorglega atburði og ég varð að greikka skrefin að útganginum til að losna við þetta. Skemmtilegt hvernig tónlist getur haft þesi áhrif. Kannski ekki svo skemmtilegt í þessu tilviki..en spes.

Ég startaði bílnum og þá var Christina Aguilera að syngja What a girl wants. Mér stökk nú bros á vör.

Það var svo gaman þegar ég var ung og vitlaus og hlustaði á Rólegt og rómantískt með Braga Guðmunds og skrifaði í dagbókina um strákana sem ég var skotin í á þeim tíma. Nú á ég enga dagbók, Rólegt og Rómantískt er liðið undir lok, Bragi Gúmm er á Bylgjunni og ég er ekki skotin í neinum strák. Uppástungur?   

Já hún Lóa er komin. Ekki fuglinn heldur brosmilda hlátursmaskínan og æskuvinkona mín er komin heim frá Mexico(og öðrum stöðum í S-Ameríku). Ég gerði mér ferð yfirum eins og við köllum það og fékk ís. Alveg eins og í gamla daga. Siggi sagði við Lóu að hún væri nautheimsk en ekki heimskt naut. Gott hláturskast þar. Alveg eins og í gamla daga.

Ég sofnaði í öllum fötunum upp í rúmi í nótt og kenni Smirnoff Experience um.

Í tilefni rigningarinnar getur maður fengið Marimekko stígvél með rósóttu munstri, frábært í stíl við sturtuhengið sitt eða svuntuna.

Öllu má nú kannski ofgera.

Ég borðaði Kinder súkkulaðið sem ég keypti í gær áðan, svakalega var það gott. Þegar maðurinn í Landsbankanum kom með mótframlagið(súkkulaðiskel) var hamingjan hámörkuð. Verst mig vantaði eitthvað að drekka á meðan.

Þeir gera mann þunglyndan þessi rigningardagar, ó já. Það sem verra er, ég hef ekkert að segja, virðist aldrei neitt spennandi gerast í mínu lífi. Ég gæti auðvitað sagt frá því  að það hafi enginn matur verið í vinnunni minni þessa vikuna, að ég sé að fara á ball í kvöld og að stelpurnar ætli að reyna ná í fríkeypis miða eða að ég sé að fara í Smirnoff partý á laugardaginn. Bloggið myndi þá hljóma eins og ég væri ennþá 18 ára smápíka að reyna smygla mér inn á Sólon fyrir tilstuðlan dyravarðarins Salem og Heiða snéri jakkanum sínum ennþá öfugt. En ég er það ekki svo ég ætla bara sleppa öllu svoleiðis tali.

Ég gæti líka auðvitað farið í rosapælingar og talað um hvað Ísraelsmenn geta verið miklir bjánar og að hin gengdarlausa hækkun olíuverðs sé algerlega komin úr böndunum. En eins og flestir vita er ég ekki þannig týpa þótt ég hafi vissulega áhuga á því sem er að gerast í heiminum, finn ég oftast ekki fyrir þessari þörf að tjá mig mikið um það.

Ég gæti farið að skrifa um bækurnar sem ég er að lesa, en bókin sem er á borðinu hjá mér núna...já...maður er ekkert að segja neitt mikið um slíkar bækur. Það er samt ekki girðingabókin.

Ég gæti kannski talað um the Break-up sem við stelpurnar fórum á í bíó um daginn og hvernig við læstumst inn í Kringlunni eftir á en ég nenni því ekki. Minnir mig á að ég þarf að hringja og kvarta.

oh jæja, ég ætla þegja núna...mér leiddist bara svo mikið. Það er líka allt að verða vitlaust hérna á símanum.

Nú fá ítölsku mömmustrákarnir loksins tækifæri til að komast frá mamman sín. Gasa matt!! http://www.mbl.is/mm/frettir/erlent/frett.html?nid=1211054 

(vinnutölvan neitar að búa til hyperlink)

Eftir mikið mas og þras í morgun þá labbaði ég í vinnuna. Burtséð frá því að megnið af leiðinni var ég að forðast að verða ekki bútuð niður ungum drengjum með orf og að stíga á gæsaskít, þá var þetta alveg yyyndislegur labbitúr. Loksins kom góða veðrið!!!

Ég gerði líka magnaða uppgötvun á leiðinni þegar ég var að hugsa um Opruh þáttinn í gær og  Vince Vaughn var í viðtali hjá henni útaf þessari mynd, The Break-up. Hann var að tala um það þegar fólk fer að rífast um ómerkilega hluti, eins og sítrónur, af því að það er að forðast að ræða alvarlegri hluti. Þetta hitti beint í mark hjá mér. Ég gerði mér einfaldlega grein fyrir því að stundum þá hefur maður rangt fyrir sér. Ég hafði rangt fyrir mér, allhressilega. Ég biðst innilegrar afsökunar.

Þetta blasti við mér þegar ég kveikti á tölvunni hérna í vinnunni í morgun. Hann þarna uppi er ekkert að reyna að gera fólk þunglynt eða neitt í þá veru...alls ekki..neeeeiii...(!!). Ég meina það, hversu mikið eigum við að þurfa þjást? Það er ekki eins og við séum einhver stórþjóð sem hefur drýgt ófáar syndirnar, einu syndirnar eru þær sem við gerum sjálfum okkur á þessu guðsvolaða landi..

ohh...þetta er alltof ósanngjarnt! Það er ekki eins og ég sé að biðja um 30 stiga hita alla daga vikunnar..bara smá sól og smááá hita..bara þannig að ég þurfi ekki að mæta í úlpu í vinnunna...í júlí!!

pleh

Hæææ...

Jæja, ég skulda öllum núna tvær ferðasögur. Ég er klárlega lélegasti bloggari Íslands þessa dagana, en það er víst svoleiðis þegar maður er svona mikilvæg og upptekin alltaf hreint.

Ok, svo ég fór til Ítalíu dagana 16.- 24. júní. Það var magnað. Við gistum í þessari svakalegu höll, alls 21 manneskja. Í húsinu voru tvær álmur og risaeldhús með vaski sem höggvin var úr steini. Ekkert veggfóður var á veggjunum heldur var allt stenslað, alveg tryllt flott. Höllin var upp á hæð í Toscana og við höfðum svakalegt útsýni yfir vínekrur og ólífutré. Við heimsóttum einnig Bologna, Flórens, Siena og lítinn miðaldabæ sem heitir San Giminiano. Ég hugsaði aftur og aftur um eitthvað Monty Python –legt atriði þar sem krossfarasveitir kæmu með lúðrum og flottheitum haldandi af stað upp hæðina og eftir því sem þeir kæmust ofar því þreyttari yrðu þeir o.s.frv...hálf fáránlegt að segja frá þessu svona skrifandi, en oo jæja. so be it. Oggi bróðir bjó til lag sem hét Ain’t no mercy in the mornin’ í bandarískum country stíl og verður það klárlega að teljast lag ferðarinnar. Eftirminnilegasta kvöldið var örugglega síðasta kvöldið þar sem við mynduðum kór og sungum Sofðu unga ástin mín þríraddað á veröndinni með Chianti 2004 rauðvínið í annarri hendi. Eftirminnilegustu staðirnir sem við heimsóttum voru án efa Siena og litli miðaldabærinn. Ég fer alveg örugglega þangað aftur. Mögnuð ferð.

Jæja, svo fór ég í útilegu um helgina, nánar tiltekið til Ólafsvíkur. Foreldrar hennar Dropu vru svo yndisleg að lána okkur fellihýsið sitt og þar sem þau voru að fara til Hólmavíkur buðust þau einnig til að keyra það til Ólafsvíkur og setja  það upp og keyra það aftur í bæinn. Ég held ég fari aldrei aftur í tjaldútilegu eftir að hafa sofið í þessu fellihýsi í tvær nætur. Við vorum alveg við sjóinn, rétt við kirkjugarðinn og áttum alveg frábæra helgi! Við komum frekar seint á föstudagskvöldið og byrjuðum að grilla....eða nánar tiltekið þá byrjaði Dolli að grilla fyrir okkur stelpurnar, hann fær alveg örugglega nokkur prik fyrir þvílíka sýnda takta(og hafa brennt af sér augnhárin). Ég veit ekki hvað klukkan hefur verið orðin þegar við ákváðum að rölta af stað í bæinn en eftir að hafa tekið smá ljótudansakeppni á bryggjunni, rændum við hringborði úr tré og fengum nokkra gaura til að bera það upp að fellihýsinu. Þar var borðaður chicken in a bucket, þ.e. afgangurinn af kjúllanum sem Magga hafði sett í tóman kassa utan af Æðibitum. Eftir þetta ævintýri héldum við af stað á unglingatjaldsvæðið og Þórdís rændi gæsluvesti og framkvæmdi ýmis konar vafasamar aðgerðir, þ. á m. haldlagningu og líkamsskoðun. Olga(alter-ego Baldvinsdóttur) stökk skyndilega fram á sjónarsviðið og rændi ælufötunni góðu og ég tók einn ónýtan tjaldstól. Síðar hitti ég manninn/drenginn sem átti stólinn og hann tilkynnti mér að mamma hans og pabbi hefðu keypt hann á Ítalíu 1990...snögg að hugsa sagði ég ...”já, einmitt...mamma og pabbi keyptu þennan 1992 á Ítalíu..” Annað hvort trúði hann því eða hann hélt að ég væri geðveik því hann lét mig vera. Við fórum líka í fótbolta með riiiisa stórum fótboltastól og svo fórum við heim að sofa. Við fórum í innisundlaug á laugardeginum í alltof litlum búningsklefum og fengum okkur mjög svo vafasama pizzu á veitingastaðnum. Alma droppaði við hjá okkur í fellihýsinu og seinna um daginn komu Birkir og Krissi. Við enduðum á því að slá upp smá partýi í fellihýsinu, alls um 9 manns í góðum fíling og endalausum hlátursköstum fram undir eittleytið(held ég) en þá var haldið á ball með Í svörtum fötum. Ég, Þórdís, Kristín og Magga vorum fremst við sviðið allan tímann og Jónsi fækkaði fötum. Hann var líka sveittur....og vel vaxinn...og hann kyssti Þórdísi á munninn og þurrkaði svitann af sér með Merarpeysunni hennar KBS. Við ætluðum reyndar að fá hann til að fara í hana en hann hefur greinilega misskilið þetta eitthvað og þurrkaði sér bara í hana í staðinn. Brjálað stuð en ég varð frekar pirrípú þegar ég komst að því að símanum mínum hafði verið rænt. Meinaða...hver rænir síma núna og svo ég noti orð Baldvinsdóttur...so old!

En já, í heildina var þetta alveg frábær útilega og ég get ekki beðið eftir að gera eitthvað svipað aftur. Hálf ömurlegt að vera komin aftur til Reykjavíkur á malbikið og stressið.

Þetta voru tvær mjög stuttar ferðasögur...bara svona það helsta.